ما تا آخرایستاده ایم ...
دستنوشته های یه پونصد و نود و هشتی ...

به دیوار قفس ، بشكسته ام بال و پر خود را 

 زدم تنــهای تنـها ناله های آخر خود را

  درون شعله همچون شمع سوزان آتشی دارم        

كه آبم كرده و آتش زده پا تا سر خود را

قفس را در گشوده صید را آزاد بگذارید

 كه در كنج قفس نگذاشت جز مُشتی پر خود را

       بزن كف پایكوبی كن بیفشان دست، امّ الفضل     

  كه كُشتی در جوانی شوهر بی یاور خود را

بیا و این دم آخر به من ده قطره ی آبی

كه خوردم سالها خون دل غم پرور خود را

         چه گویی ای ستمگر در جواب مادرم زهرا     

        اگر پرسد چرا لب تشنه كُشتی شوهر خود را

 اجل بالای سر، من در پی دیدار فرزندم

گهی بگشوده ام گه بسته ام چشم ترِ خود را

به یاد شعله های ناله ی إبن الرّضا «میثم» 

سِزَد آتش زنی هم نخل، هم برگ و برِ خود را

                                                                                   حاج غلامرضا سازگار (میثم)

 




طبقه بندی: دلنوشته، 
برچسب ها: قفس، شمع سوزان، ام الفضل، لب تشنه، غلامرضا سازگار، میثم،  
نوشته شده در تاریخ دوشنبه 10 آبان 1389 توسط 598i | نظرات ()
درباره وبلاگ
گفتند از او چیزی نمانده ست جز راهی نیمه تمام ...
آری برادر ! بار گرانی بر زمین مانده ست....
» پست الکترونیک
» تماس با مدیر
» RSS
» ATOM
موضوعات
مطالب اخیر
آرشیو مطالب
نویسندگان
» . .
پیوند ها
نظر سنجی
» به نظر شما دلیل حمله عراق به ایران قرارداد الجزیره بود؟



پیوند های روزانه
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :